20 marzec 2017

122 lata temu urodził się gen. August Emil Fieldorf ps. „Nil”, dowódca Kedywu. Jeden wielu polskich bohaterów zamordowanych po wojnie przez komunistów.

August Emil Fieldorf urodził się w 20 marca 1895 roku w Krakowie. W 1910 roku wstąpił do strzelca i tam szkołę podoficerską. W 1914 roku zgosił się na ochotnika do formowanej I Brygady Legionów. Wraz z nimi wyruszył na front rosyjski, gdzie służył w randze zastępcy dowódcy plutonu piechoty. W 1916 został awansowany do stopnia sierżanta. Po kryzysie przysięgowym wcielony do armii austriackiej i przeniesiony na front włoski. Zdezerterował i w sierpniu 1918 zgłosił się do Polskiej Organizacji Wojskowej w rodzinnym Krakowie.

 

Od listopada 1918 w szeregach Wojska Polskiego, początkowo jako dowódca plutonu, a od marca 1919 dowódca kompanii ckm w 1 Pułku Piechoty Legionów. W latach 1919–1920 uczestniczył w kampanii wileńskiej. Po wybuchu wojny polsko-bolszewickiej w randze dowódcy kompanii brał udział m.in. w wyzwalaniu Dyneburga, Żytomierza, w wyprawie kijowskiej i bitwie białostockiej.Po wojnie pozostał w służbie czynnej. W 1928 został awansowany na majora i przeniesiony do służby w 1. Pułku Piechoty Legionów na stanowisku dowódcy batalionu. W 1935 został przeniesiony na stanowisko dowódcy samodzielnego batalionu granicznego "Troki" w pułku KOP "Wilno". W rok później został awansowany do stopnia podpułkownika.

Wilno 1923 r. August Emil Fieldorf z żoną Janiną i córką Krystyną

Niedługo przed wybuchem II wojny światowej mianowany dowódcą 51. Pułku Strzelców Kresowych im. Giuseppe Garibaldiego - w Brzeżanach, w ramach 12. Dywizji Piechoty (tarnopolskiej).

W czasie kampanii wrześniowej był dowodził 51. Pułkiem Strzelców Kresowych im. Giuseppe Garribaldiego. Po rozbiciu jego jednostki w bitwie pod Ilżą 8/9 września 1939 roku przedostał się w cywilnym ubraniu do Krakowa, stamtąd próbował dostać się do Francji, jednak został zatrzymany na granicy ze słowackiej i w październiku 1939 roku został internowany. Udało mu się uciec z obozu internowania kilka tygodni później i przez Węgry dostał się do Francji, a po jej klęsce do Wielkiej Brytanii. W czasie pobytu we Francji został awansowany do stopnia pułkownika. Został wyznaczony przez władze polskie pierwszym emisariuszem Rządu i Naczelnego Wodza do kraju. 17 lipca 1940 wyruszył z Londynu przez Afrykę, Stambuł, Belgrad, Budapeszt i w Warszawie zameldował się 6 września.

 

Po powrocie do kraju działał w Związku Walki Zbrojne w Warszawie, Wilnie i w Białymstoku. W sierpniu 1942 roku został mianowany dowódcą Kedywu, wtedy też przyjął pseudonim „Nil”, na pamiątkę podróży do Polski przez Egipt. Jako dowódca Kedywu wydał wyrok śmierci na zlikwidowanego 1 lutego 1944, szefa warszawskiego SS gen. Franza Kutscherę, zwanego „Katem Warszawy” W kwietniu 1944 powierzono Fieldorfowi zadanie stworzenia i kierowania głęboko zakonspirowaną organizacją „Niepodległość” o kryptonimie NIE, kadrowego odłamu Armii Krajowej przygotowanego do działań w warunkach okupacji sowieckiej. Bezpośrednie działania organizacja „NIE” miała podjąć po rozwiązaniu Armii Krajowej 19 stycznia 1945.

Na krótko przed upadkiem powstania warszawskiego, rozkazem Naczelnego Wodza Kazimierza Sosnkowskiego z 28 września 1944 awansowany na stopień generała brygady. W październiku 1944 został zastępcą dowódcy Armii Krajowej, gen. Leopolda Okulickiego i zajmował to stanowisko do 19 stycznia 1945.



W marcu 1945 został aresztowany pod fałszywym nazwiskiem i nierozpoznany zesłany do pracy na Uralu. Po odbyciu kary w wrócił do Polski w październiku 1947 roku i osiedlił się pod fałszywym nazwiskiem w Białej Podlaskiej, przebywał później jeszcze w Krakowie i Warszawie, by ostatecznie osiąść w Łodzi. Po ogłoszeniu w lutym 1948 roku amnestii przez komunistów gen. Fieldorf zgłosił się do Rejonowej Komendy Uzupełnień podał prawdziwe imię, nazwisko oraz stopień generała brygady. Pomimo to na ewidencję RKU został wciągnięty jako Walenty Gdanicki. W czerwcu tego roku zwrócił się na piśmie do ministra obrony narodowej z prośbą o uregulowanie stosunku do służby wojskowej. Pismo podpisał własnym imieniem i nazwiskiem 7 listopada 1950 roku, po wcześniejszym uzyskaniu od gen. Gustawa Paszkiewicza byłego dowódcy 12. Dywizji Piechoty pisemnego potwierdzenia przebiegu służby, stawił się w Rejonowej Komendzie Uzupełnień w Łodzi. . Został aresztowany od razu po wyjściu z siedziby RKU i przewieziony do Warszawy.

Gen. Emil Fieldorf po aresztowaniu 1950

 

Komuniści oskarżyli gen. Fieldorfa o wydawanie oddziałom AK rozkazów likwidowania partyzantów radzieckich. Pomimo tortur gen. Fieldorf odmówił współpracy z komunistami. Po sfingowanym procesie 16 kwietnia 1952 roku został skazany na śmierć przez powieszenie. 20 października 1952 roku pod nieobecność oskarżonego Sąd Najwyższy podtrzymał wyrok oraz odrzucił prośbę rodziny o ułaskawienie. Wyrok wykonano 24 lutego 1953 w więzieniu Warszawa-Mokotów przy ul. Rakowieckiej. Miejsce pochówku do dzisiaj nie jest znane. W lipcu 1958 roku Generalna Prokuratura postanowiła umorzyć śledztwo z powodu braku dowodów winy. W 1989 roku został rehabilitowany, zmieniono postanowienie, "zarzucanej mu zbrodni nie popełnił". 30 lipca 2006 prezydent Polski Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie Orderem Orła Białego.

 

 

Wspieraj Media Narodowe

Komentarze

Narodowcy.net

Narodowcy.net to portal młodego pokolenia polskich nacjonalistów. W świecie przesiąkniętym ideami multikuluralizmu i liberalizmu, chcemy przypominać o wartościach za które Polacy od zawsze walczyli i umierali: Bogu, Honorze, Ojczyźnie. 

Najczęściej komentowane

We use cookies to improve our website. Cookies used for the essential operation of this site have already been set. For more information visit our Cookie policy. I accept cookies from this site. Agree