> Aleksander Jankowski: Postać Mahometa w islamie

Aleksander Jankowski: Postać Mahometa w islamie

Ostatnimi czasy w debacie publicznej coraz częściej mamy do czynienia z tematyką dotyczącą islamu i jej wyznawców. Nie powinno to dziwić, gdyż od czasów osmańskich inwazji, Europa nie musiała mierzyć się z tak znaczącą liczbą wyznawców Proroka i jego „prawdy objawionej”.

Jednakże, w przeciwieństwie do tamtych czasów, obecna wiedza na temat naszych potencjalnych sąsiadów, jak i reprezentowanych przez nich wartości jest, w najlepszym razie ,znikoma. Można spróbować postawić sobie pytanie o przyczynę takiego stanu rzeczy. Odpowiedź jest bardzo prosta. Chrześcijanie nie znają „świętych” pism islamu i obrazu społeczeństwa, które z nich wynika.

Święta Trylogia i prawo szariatu

Często od różnej maści apologetów islamu jak i samych muzułmanów udzielających się w mediach, otrzymujemy informację, jakoby jedynym źródłem informacji o islamie był Koran i że jest to religia pokoju. Otóż sprawa jest bardziej skomplikowana niż mogłoby się wydawać. Ocena islamu tylko poprzez Koran, byłaby jak ocenianie katolicyzmu tylko poprzez Stary Testament. Dowiedzielibyśmy się niektórych kluczowych kwestii, ale nie zrozumielibyśmy istoty samej doktryny ani nie uzyskalibyśmy informacji o całym interesującym nas temacie.

Aby w pełni zrozumieć doktrynę rządzącą islamem, należy zapoznać się z dwoma zbiorami tekstów. Pierwszym z nich jest tzw. „Święta Trylogia Islamu”, na którą składają się: Koran, Hadisy i Sira. Drugim jest tzw. „prawo szariatu”.

Pokrótce postaram się przedstawić, co zawiera w sobie każde z tych pism.

W skład Koranu wchodzą tzw. Objawienia Mahometa, w których wyjaśnia on podstawy religii i nakazy rządzące życiem każdego muzułmanina. Jaki jest idealny wzór do naśladowania według Koranu? Jest nim sam prorok. Koran aż w 91 wersetach wskazuje Mahometa jako idealny przykład człowieka podobającego się Allahowi.

Koran 33:21 Wy macie w Posłańcu Boga (Mahomecie) piękny wzór – dla każdego, kto się spodziewa Boga i Dnia Ostatniego, i kto Boga często wspomina.[1]

Ale skąd Muzułmanin ma czerpać wiedzę o życiu proroka? Tutaj z pomocą przychodzą Hadisy i Sira, które w najprostszych słowach można opisać jako biografię Mahometa.

Hadisy są zbiorem krótkich przypowieści o tym co Mahomet powiedział lub zrobił w danej sytuacji. Zwyczajowo ujęte w formie jednego paragrafu opisują czyn, krótką historię, zawierają wypowiedzi o proroku albo jego własne słowa. W świecie islamskim największym autorytetem cieszą się hadisy autorów: Muhammad ibn Ismail al-Bucharii i Abu al-Husajn Muslim.[2]

W tym wszystkim szariat pełni rolę węzła łączącego wszystko w jedną całość i tworzące normy zachowań do których każdy muzułmanin ma obowiązek się zastosować.

Można teraz zadać pytanie: co jest ważniejsze? Zwykły muzułmanin nie udzieli prawidłowej odpowiedzi na to pytanie. Odpowie: „Koran”. Jednakże ta odpowiedź jest tylko w 14% zgodna z prawdą. Dlaczego tylko w 14%? Ponieważ tyle miejsca w ilości wszystkich wersetów ze „Świętej Trylogii” zajmują wersety Koranu. Natomiast Hadisy, czyli opis życia Mahometa, do którego odsyła nas Koran jako przykładu postępowania najlepszego muzułmanina, zajmują aż 60% całości wszystkich tekstów.[3]

Dlatego nie bójmy się dyskutować na temat islamu analizując go tylko poprzez pryzmat czynów i słów Mahometa. Opisy te stanowią aż 60% prawdy o owej religii, a my przecież chcemy poznać wartości jakie wyznaje nasz potencjalny sąsiad, który, pamiętajmy, aspiruje do tego, aby być jak Mahomet – idealny człowiek. Postaram się teraz przybliżyć wartości, jakimi kierował się w życiu i jakie poglądy posiadał na otaczający go świat. Jest to o tyle ważne, że, jak już wiemy z początku artykułu, jest on wymienionym w Koranie idealnym wzorem do naśladowania dla każdego muzułmanina. Poznanie jego postaci jest kluczowe do zgłębienia systemu etycznego kierującego obecnymi muzułmanami.

Gwóźdź programu

Analizując poglądy Mahometa najlepiej zacząć od sfery, którą najbardziej lubił. Od sfery seksualnej.

Islam jest wręcz przesiąknięty seksualnością i reguluje praktycznie wszelkie aspekty jej dotyczące. Naturalnym jest, że mając taką obsesję na tym punkcie, Mahomet wiele miejsca poświęcił w swoich naukach kobietom.

Ostatnio mamy okazję wysłuchiwać nowego muzułmańskiego kuriozum, jakoby to muzułmanki były najlepiej traktowanymi kobietami na świecie. Przyjrzyjmy się, co Mahomet ma nam do przekazania w tej kwestii.

Muslim 4.1032 Mahomet powiedział: „Jeśli stoisz i chcesz rozpocząć modlitwę, a przed sobą widzisz tył zwierzęcia albo jeśli przejdzie przed Tobą osioł, kobieta, albo czarny pies, to twoja modlitwa nie zostanie wysłuchana”.

Według Mahometa kobiety mają niższy status od mężczyzn. Wynika to z tego, że są nieczyste (miesiączka), ułomne umysłowo i są najgorszym problemem każdego mężczyzny.

Muslim 36.6603 Mahomet: „Kiedy odejdę, najgorszym zagrożeniem dla stabilności, które pozostanie, będzie szkoda wyrządzona mężczyznom przez kobiety”.

Al-Buchari 3.48.826 Mahomet zapytał: „Czyż zeznanie kobiety w roli naczelnego świadka nie jest warte połowy zeznania mężczyzny?” Kobieta odpowiedziała” „Tak jest”. On dodał: „Jest tak, ponieważ umysł kobiety jest ułomny”.

Al-Buchari 7.62.31 Mahomet: „Jeśli cokolwiek może być złym znakiem, to jest to dom, koń albo kobieta”.

Jeżeli kobieta jest znakiem wszelkiego zła, to jaką rolę Mahomet przewidział dla niej w islamie? Otóż jej rolą jest bycie niewolnicą i narzędziem w ręku mężczyzny. Ma być jego służką, seksualną zabawką i przedmiotem zaspokojenie wszystkich jego potrzeb.

Al-Buchari 7.62.81 Mahomet powiedział: „Przysięga małżeńska, której najbardziej należy przestrzegać, to przywilej męża do cieszenia się waginą żony”.

Al-Buchari 7.62.121 Mahomet: „Jeśli kobieta odmawia seksu swojemu mężowi, w nocy przeklną ją aniołowie”.

Al-Buchari 6.60.51 Żydzi mieli stare powiedzenie: „Jeśli w trakcie seksu wchodzisz w swoją żonę od tyłu, to twoje dziecko będzie miało zeza”. Allah z tego powodu objawił Mahometowi ten werset: Wasze kobiety są dla was polem uprawnym. Przychodźcie więc na wasze pole, jak chcecie, i czyńcie pierwiej coś dobrego dla samych siebie. Bójcie się Boga i wiedzcie, że się spotkacie z Nim! A ty głoś radosna wieść dla wierzących!

Muzułmanin, jeżeli jest w potrzebie seksualnej może zrobić wszystko aby tą potrzebę zaspokoić. Od seksu z niewolnicami, poprzez gwałt na kafirach[4], na tymczasowych małżeństwach kończąc (wśród ludów koczowniczych, takich jak Arabowie zwrot taki oznaczał gwałt na każdej wziętej siłą kobiecie).

Al-Buchari 7.62.13 Kilku z nas, będąc w dżihadzie bez towarzystwa kobiet, popadło z braku seksu we frustrację. Zapytaliśmy Mahometa, czy powinniśmy poddać się kastracji. Zabronił nam tego robić, udzielił jednak swojego przyzwolenia na branie sobie tymczasowych żon, co mogliśmy robić po prostu poprzez podarowanie kobiecie ubrania. Następnie wyrecytował werset Koranu: (5:87) „ O wy którzy wierzycie! Nie zakazujcie dobrych rzeczy, które Bóg uznał za dozwolone dla was i nie przebierajcie miary. Zaprawdę, Bóg nie miłuje tych, którzy są występni!”

Najwięcej ludzi w piekle to kobiety, co aniołowie objawili Mahometowi podczas snu, a najlepszą karą dla kobiety jest ukamienowanie.

Al-Buchari 8.82.803 Ali w piątek zarządził ukamienowanie kobiety na śmierć i powiedział: „Ukarałem ją tak jak zrobiłby to Mahomet”.

Wzór do naśladowania

Hadisy, poprzez podawanie przykładów z każdej nawet najdrobniejszej czynności z życia Mahometa, pokazują, jak ma wyglądać modelowe życie każdego muzułmanina. Szariat bierze te przykłady i narzuca jej pod groźbą surowych kar. I tak np. możemy dowiedzieć się, jak należy czyścić się po stosunku seksualnym, wypróżniać się i dokonywać higieny, jeść i pić, spluwać, leżeć czy ubierać się.

Al-Buchari 1.5.280 Um Sulaim, żona Talhy poszła do Mahometa i zapytała: „Mahomecie, niewątpliwie Allah zawsze mówi Tobie prawdę. Czy kobieta musi wziąć kąpiel, jeżeli miała mokry sen?”. Mahomet powiedział: „Tak, jeżeli wydzieliła śluz”.

Muslim 2.504 Salman zeznał, że powiedziano mu: „Ucz się wszystkiego, co powinieneś wiedzieć, od Mahometa. Nawet o odchodach”. Salman odpowiedział: „Tak. Mahomet zabronił nam zwracać się w stronę kiblah [Mekka] przy oddawaniu moczu albo defekacji, zabronił podcierania się prawą ręką, podcierania się mniej niż trzema kamieniami, podcierania się wyschniętymi odchodami zwierząt albo kością”.

Al-Buchari 1.4.156 Mahomet: „ Nie trzymaj penisa ani nie obmywaj genitaliów prawą ręką. Kiedy pijesz, nie dmuchaj do kubka”.

Al-Buchari 1.8.404 Mahomet: „Nikt nie powinien spluwać bezpośrednio przed siebie ani na prawo – powinien raczej spluwać na lewo albo pod but”.

Muslim 25.5037 Mahomet: „Kiedy muzułmanin je, nie powinien wycierać ręki, dopóki on albo ktoś inny nie wyliże jej do czysta”.

Muslim 24.5238 Mahomet: „Nikt nie powinien leżeć na plecach z jedną stopą założoną na drugą”.

Prorok posiadał także szeroką wiedzę w dziedzinie medycyny, potrafił zdiagnozować każdą chorobę i przypisać odpowiednie leki na pozbycie się niedogodności. Jednakże, gdy coś nie szło po jego myśli…

Al-Buchari 7.71.614 Mężczyzna powiedział do Mahometa: „Mój brat cierpi na biegunkę”. Mahomet odpowiedział: „Powiedz mu, żeby pił miód”. Mężczyzna wrócił do Mahometa i powiedział: „Wypił miód, ale to tylko pogorszyło jego stan”. Mahomet powiedział: „Allah mówi prawdę, a żołądek twojego brata kłamie”.

Powyższe przykłady dotyczą jedynie aspektów sfery intymnej i życia codziennego Mahometa, jednakże człowiek, aby żyć w pełni, musi angażować się w życie społeczeństwa, w którym egzystuje. Analizując historię życia Mahometa, można szybko zauważyć, że był to człowiek o wielkiej i nieskrywanej ambicji politycznej. Osierocony w bardzo młodym wieku, trafił pod opiekę swojego stryja Abu Talib ibn Abd al-Muttalib, przywódcę jednego z plemion Kurajszytów. Jeszcze przed udaniem się do Mekki Mahomet próbował przejąć władzę nad plemieniem swojego wujka, nauczając wśród nich o islamie[5]. Członkowie plemienia czuli się zagrożeni nauką, którą głosił Mahomet, w związku z czym wywierali niekończącą się presję na jego stryju, aby ten przekonał bratanka do zaprzestania nauczanie swojej ideologii. Mimo wielokrotnych prób ze strony swojego stryjka, Mahomet pozostał głuchy na te zabiegi, co poskutkowało jego wygnaniem z plemienia.

Dżihad

Po przybyciu do Mekki Mahomet przechodzi okres swojej działalności, który nazywa się “Koranu Mekkańskiego”, który ma być pokojową wersją Islamu. Jednakże nawet w tym okresie, Mahomet nie stroni od przemocy wobec ludzi podważających jego autorytet czy kwestionujących prawdziwość jego objawień. Po wygnaniu z Mekki, Mahomet wraz z swoimi uczniami uchodzi do Medyny, gdzie rozpoczyna okres tzw. “Koranu Medyńskiego”, który uznaje przemoc i siłę zbrojną za najlepszą metodę szerzenia islamu. To w tym czasie Mahomet rozpoczyna działalność jako dowódca wojskowy, łupiąc i mordując kupców i karawany zmierzające do Mekki. Także w tym czasie tworzy i wplata w swoją nową religię doktrynę politycznego islamu. Można ją charakteryzować poniższymi słowami:

Pokój jest tymczasowy a wojna jest permanentna, a polityczny islam jest wieczny i uniwersalny.

Oto jak sam Mahomet określa swoją misję i misję całego Islamu:

Muslim 1.31 Mahomet: „Przykazano mi toczyć wojnę przeciwko ludzkości, dopóki wszyscy nie przyznają, że nie ma Boga prócz Allaha oraz że wierzą, iż ja jestem Jego prorokiem i przyjmą wszystkie objawienia, które ja przekazałem.”

Aby być prawdziwym muzułmaninem, który wypełnia wolę Allaha, należy aspirować do bycia dżihadystą.

Muslim 20.4696 Mahomet: „Mężczyzna, który umiera nie wziąwszy udziału w dżihadzie, który nigdy nie pragnął walczyć za sprawę Allaha, umiera śmiercią hipokryty.”[6]

Według Mahometa dżihad jest najlepszym z możliwych działań w życiu każdego muzułmanina. Najmniejszy uczynek w dżihadzie wynagradza bardziej niż post czy modlitwa. Całkowite poświęcenie się dżihadowi przewyższa nawet pielgrzymkę do Mekki.

Al-Buchari 4.52.44 Pewien mężczyzna powiedział do Mahometa: „Powiedz mi, jakie działania są wynagradzane tak, jak wynagradzany jest dżihad?”. Mahomet odpowiedział: „Nie znam żadnych takich działań”. Prorok dodał: „Czy muzułmański wojownik, będąc na polu walki, jest w stanie wykonywać swoje modlitwy zgodnie z rytuałem lub dochowywać postu, nie przerywając przy tym walki?”. Mężczyzna powiedział: „Nikt nie jest w stanie tego zrobić”. Abu-Huraira dodał wtedy: „Muzułmański dżihadysta będzie wynagrodzony przez Allaha nawet za każdy jeden krok, który zrobi jego koń, nawet w czasie, gdy będzie pasł się przywiązany do słupa”.

Dżihadysta, zdaniem Mahometa jest najbardziej cenionym człowiekiem w oczach Allaha.

Al-Buchari 4.52.44 Ktoś zapytał: „Mahomecie, kto jest najwspanialszym człowiekiem?”. Mahomet powiedział: „Muzułmanin, który wykorzystuje całą swoją siłę i swoje zasoby dla zmagań za sprawę Allaha”. Ktoś zapytał znowu: „Kto jest następnym w kolejności najwspanialszym człowiekiem?”. Mahomet odpowiedział: „Muzułmanin, który pozostaje w oddaleniu od świata, modli się do Allaha i nie zajmuje się głupotami innych ludzi”.

Bardzo interesujący wgląd w moralność Mahometa ukazuje nam jego pogląd na zasadę prawdomówności. Jest to o tyle istotne, że w tamtym czasie u ludów zamieszkujących obszar dzisiejszego Bliskiego Wschodu i Azji Mniejszej, prawdomówność byłą największą cnotą, a często kłamstwo mogło zostać ukarane śmiercią. Oto co sam Mahomet ma do powiedzenia na temat mówienia prawdy w codziennym życiu:

Al-Buchari 3.49.857 Mahomet: „Ten który przynosi ludziom pokój poprzez wymyślanie miłych słów lub mówienie przyjemnych rzeczy, które nie są prawdziwe, nie kłamie”.[7]

Al-Buchari 32.6303 Według Mahometa ten, który stara się zaprowadzić harmonię pomiędzy wiernymi i mówi lub przekazuje dobre rzeczy, nie jest kłamcą. Ibn Shihab powiedział, że słyszał tylko trzy wyjątki od zasad dotyczących mówienia nieprawdy: kłamstwa są dozwolone na wojnie, w celu pojednania wiernych i w celu pojednania żony poprzez manipulację i przekręcanie słów.

Taki sposób pojmowania prawdomówności, gdzie kłamstwo jest dozwolone i nie podlega penalizacji jeżeli popełniane jest dla dobra islamu nosi nazwę „takija”, co można przetłumaczyć jako „zabezpieczenie”, „ukrycie” lub „gorliwość w wierze”.

Z powyższego przedstawienia wartości, upodobań i poglądów, jakie prezentował sobą prorok Mahomet, wyłania nam się obraz człowieka brutalnego, bezwzględnego, szowinistycznego ambitnego, niecofającego się przed niczym aby osiągnąć swój zamysł, preferującego przemoc nad pokojowy sposób rozwiązywania problemów oraz dążącego po trupach do celu. Obraz człowieka, którym zachodnie media często operują przedstawiając opinii publicznej obraz dyktatora w krajach, w których „zagrożona jest demokracja”. Niestety opisy sytuacji z życia Mahometa, jak i jego słowa, które zostały przytoczone w tym artykule nie są formą chrześcijańskiej propagandy, mającej zdyskredytować Mahometa w celu uderzenia w islam jako religii konkurencyjnej. Mahomet wyłaniający się ze Świętej Trylogii islamu jest postacią, która ma być przykładem do naśladowania dla każdego muzułmanina. Przykładem cnót, odpowiedzią na wątpliwości w sytuacjach codziennego życia, osobą przez której naśladowanie wyznawca zbliża się do Boga, a świat staje się lepszym miejscem do życia. Przez analizę postaci Proroka dostrzegamy prawdziwy obraz społeczeństwa, które islam próbuje stworzyć, gdziekolwiek się nie pojawi. Obraz społeczeństwa totalnego, podporządkowanego jednemu celowi i jednej woli. Woli Mahometa, która jest jedyną drogą prowadzącą do zbawienia.

Al-Buchari 4.52.73 Mahomet: „Pamiętajcie, że raj leży w cieniu mieczy”.

 

 

[1] Tłumaczenie Koranu za Józefem Bielawskim, Warszawa 1968. W czasie pisanie niniejszego artykułu, pozycja ta dostępna była online m.in. na stronie internetowej www.planetaislam.com/koran_bielawski.html.

[2] Bill Warner, Hadisy: Sunna Mahometa, Brno 2016

[3] Bill Warner, Koran w dwie godziny, Kraków 2017

[4] Kafirem w islamie określa się niewiernego. Jednakże jest to określenie o wiele bardziej pejoratywne niż „niewierny” w naszej kulturze. Kafir jest przedstawiony w islamie jako osoba gorsza od zwierzęcia, nie ma żadnych praw, a prawowierny muzułmanin może zrobić z nim, jego majątkiem lub potomstwem co mu się żywnie podoba.

[5] W islamie jest miejsce tylko dla jednego politycznego przywódcy – dla Mahometa, a nieposłuszeństwo wobec niego jest równoznaczne z bluźnierstwem przeciwko Allahowi.

[6] Hipokrytą w Koranie nazywa się apostatę i wierzących na niby. O ile kafirów toleruje się jako dhimmi (przyp. autora: dhimmi jest kafirem, który zgodził się być niewolnikiem muzułmanina, za co uzyskał prawo do życia w islamie) o tyle apostata jest formą życia plugawą Bogu i wymaga natychmiastowego unicestwienia.

[7] „Przynosić pokój” w kontekście religijno-lingwistycznym islamu oznacza również „szerzyć islam”

Komentarze