13 stycznia w Poznaniu odbył się pogrzeb jednego z wielkich polskich nacjonalistów. Generał Jan Podhorski był żołnierzem NSZ, powstańcem warszawskim, działaczem Młodzieży Wszechpolskiej i harcerzem.
Pogrzeb gen. Podhorskiego rozpoczął się o 10:30 Mszą Świętą w poznańskim kościele pw. Chrystusa Odkupiciela. Mszę sprawowało 12 księży, w tym kapelani wielkopolskich środowisk patriotycznych.
O godzinie 12:00 odbyły się właściwe uroczystości pogrzebowe na cmentarzu na Miłostowie. Generałowi Podhorskiemu w ostatniej drodze towarzyszył kilkadziesiąt pocztów sztandarowych w tym Młodzieży Wszechpolskiej, Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych, Korporacji Akademickiej Hermesia.
Pogrzeb generała miał charakter państwowy. Przemawiał na nim wojewoda wielkopolski oraz szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, odczytano również list premiera Mateusza Morawieckiego. Generała pożegnali żołnierze salwą honorową, kibice Lecha Poznań odpalili race, podczas pogrzebu odśpiewano hymn państwowy.
CZYTAJ TAKŻE: Pożegnanie ostatniej działaczki przedwojennej Młodzieży Wszechpolskiej
Licznie na uroczystości zjawili się wszechpolacy, każdy okręg Młodzieży Wszechpolskiej wystawił delegację na pogrzeb zmarłego kolegi. Działacze MW przygotowali baner z hasłem: Śpij kolego w ciemnym grobie niech się Polska przyśni tobie, ozdobiony Szczerbcem i czarnym kirem. Banerowi towarzyszyły organizacyjne szturmówki z Mieczem Chrobrego.
Z inicjatywy prezesa MW Marcina Kowalskiego na pogrzebie gen. Podhorskiego odśpiewano jedną z najważniejszych pieśni obozu narodowego, ułożony przez Jana Kasprowicza Hymn Młodych.
Kim był gen. Jan Podhorski
Przyszły generał wywodził się z patriotycznej rodziny, jego ojciec Maksymilian Diering (nazwisko Podhorski przyjął jego syn Jan w trakcie konspiracji) brał udział w powstaniu wielkopolskim, zaś w 1926 roku bronił legalnie wybranych władz przed puczem Piłsudskiego. Młody Jan był członkiem wielu patriotycznych organizacji w tym Narodowej Organizacji Gimnazjalnej oraz harcerstwa.
CZYTAJ TAKŻE: Małopolska pamięta o Dmowskim
Gdy nadchodziła II wojna światowa, nie był jeszcze w wieku poborowym, w związku z tym zgłosił się jako ochotnik do Batalionu Obrony Narodowej „Opalenica”. Brał udział w starciu na bagnety pod Sompolnem. 17 września dostał się do niewoli, z której jednak udało mu się uciec. Później był aresztowany przez gestapo, z którego rąk także udało mu się uwolnić, doświadczył jednak brutalnego przesłuchania.
W 1940 roku założył konspiracyjną grupę harcerzy „Orły”. W kwietniu 1942 przedostał się do Generalnego Gubernatorstwa, gdzie włączył się w działalność Związku Jaszczurczego, a później Narodowych Sił Zbrojnych. Brał udział w powstaniu warszawskim, był dowódcą jednej z grup szturmowych biorących udział w zdobyciu Komendy Policji i kościoła Świętego Krzyża. Po zakończeniu powstania był więziony w obozie jenieckim, wydostał się na wolność po wkroczeniu sowietów.
CZYTAJ TAKŻE: Basia i ojciec Maksym - zwyczajne opowiadanie
Po wojnie brał udział w próbie reaktywacji Młodzieży Wszechpolskiej, jako wszechpolak zajmował się sprawami wojskowymi w organizacji. Zainicjował strajk studencki w Poznaniu. W 1946 roku został aresztowany za działalność w MW. Karą za działalność narodową było 7 lat pozbawienia wolności, ostatecznie dzięki amnestii wyszedł po 3 latach.
CZYTAJ TAKŻE: Wierni do końca. Rzecz o błogosławionych oratorianach z Poznania
Do końca okresu komunizmu był inwigilowany przez bezpiekę. Po upadku komuny włączył się w działalność grup kombatanckich, m.in. był Prezesem Rady Naczelnej Związku Żołnierzy Narodowych Sił Zbrojnych. Utrzymywał kontakty z młodszymi koleżankami i kolegami z Młodzieży Wszechpolskiej, którzy co roku brali udział w jego urodzinach, szczególnie uroczyste były setne urodziny w 2021 roku, na których generał zażyczył sobie ujrzeć setkę wszechpolaków.
