W sobotę 11 czerwca odbyła się VI edycja turnieju piłkarskiego „Cześć Ich pamięci!” mającego symbolicznie upamiętniać żołnierzy antykomunistycznego podziemia niepodległościowego. W tym roku patronem wydarzenia, organizowanego przez lokalne koło Młodzieży Wszechpolskiej, był pochodzący z Radomia żołnierz wyklęty Witold Borowski, którego rocznica urodzin wypada 13 czerwca.
W trakcie trwania turnieju organizatorzy zachęcali uczestników do wsparcia budowy radomskiego hospicjum.
Turniej odbył się na orliku przy szkole PSP 27 na ulicy Sadkowskiej 16, wzięło w nim udział 14 drużyn. Zmagania trwały od godziny 8 do 18. Zwycięstwo trzeci raz z rzędu należało do drużyny „Zagończyka”, która w finale pokonała drużynę ks. Gurgacza 3:1 i w efekcie zdobyła na stałe puchar przechodni turnieju „Cześć Ich pamięci!”. W meczu o trzecie miejsce „Ogień” zwyciężył z „Gromem” 3:2.
Najlepszym strzelcem turnieju został Kacper Gut, najlepszym bramkarzem Kacper Mazan, a najlepszym zawodnikiem Hubert Głogowski.
Organizatorzy dziękują za wsparcie organizacji turnieju i ufundowanie nagród firmie Heritage Brand, Leda Sport i Fundacji Capitalbook.
CZYTAJ TAKŻE: Radom: Relacja z V edycji turnieju piłkarskiego „Cześć Ich pamięci!” [+FOTO]
Witold Borowski urodził się w Radomiu w 1913 roku, po zdaniu matury w rodzinnym mieście, studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie aktywnie działał w Młodzieży Wszechpolskiej i Sekcji Akademickiej Stronnictwa Narodowego, w 1935 został z powodów politycznych zesłany do obozu w Berezie Kartuskiej, który opuścił po kilku miesiącach, następnie organizował strajk studentów na Uniwersytecie Warszawskim.
We wrześniu 1939 roku walczył jako ochotnik, został ranny i trafił do niemieckiej niewoli, z której udało mu się zbiec. Zaangażował się w konspirację pod pseudonimami „Witek” i „Witold”, od września 1941 roku został redaktorem naczelnym konspiracyjnego dwutygodnika „Wielka Polska”.
Latem 1942 r. Borowski wszedł w skład Narodowych Siłach Zbrojnych. Pełnił tam najpierw funkcję zastępcy szefa VI Wydziału Dowództwa, a od września 1943 r. szefa tego Wydziału, który odpowiadał za sprawy oświatowo-wychowawcze. Aż do wybuchu powstania warszawskiego na zapleczu sklepu, który prowadził razem z żoną Natalią żydowską rodzinę.
Podczas powstania przebywał w Milanówku, gdzie organizował pomoc dla rannych wychodzących z miasta. Był jednym z inicjatorów powołania do życia Narodowego Zjednoczenia Wojskowego, które miało kontynuować walkę z sowietami. W stopniu porucznika objął funkcję szefa IV Wydziału (propagandy) Komendy Głównej NZW.
W kwietniu 1945 r. został aresztowany przez NKWD i osadzony w areszcie przy ul. Środkowej w Warszawie skąd trafił do obozu koncentracyjnego w Rembertowie. W nocy z 20 na 21 maja 1945 r. wraz z grupą 1400 więźniów został uwolniony przez oddział „Wichury”, w czym miał udział jako organizator akcji wewnątrz obozu. Poszukiwany przez UB i NKWD ukrywał się w okolicach Mińska Mazowieckiego. Zginął 2 czerwca podczas obławy we wsi Antonin. Został pochowany na cmentarzu w Jakubowie.
Narodowcy.net
