Polscy prawicowcy przegrają wszystko. Hiperliberalizmu nie zwalczy się... liberalizmem

Polska prawica przegra Polskę, na tej samej zasadzie jak wszystko przegrała prawica na Zachodzie. Przegra ponieważ jest intelektualnie i ideowo ograniczona. Przegra bo przeciwko hiperliberalnemu światu nie ma do wysunięcia nic poza… swoim liberalizmem.

W obliczu pandemii i spowodowanej przez nią kryzysu, w czasie którego przywódcy jakże zróżnicowanych państw i społeczeństw improwizowali rozwiązania dochodząc do tych znanych od wieków metod, zachodni i polscy prawicowcy często ulegali najbardziej fantastycznej spiskologii. Nie chcę się w tym miejscu koncentrować na ocenie tego, czy strategie Komunistycznej Partii Chin z jednej i władz USA z drugiej, teoretycznie podobne do siebie, różne w praktyce wdrażania, były słuszne i skuteczne czy nie. Interesuje mnie tylko to, że wśród rzesz samookreślonych prawicowców te improwizowane, w wykonaniu wielu rządów nieporadne ruchy, wywołały głosy o koordynowanych działaniach na rzecz „nowego ładu światowego” i „zniewolenia”.

Gdy kilka dni temu zaciął się Facebook i szczególnie jaskrawo stała się widoczna oligopolizacja sektora platform cyfrowych, podobna wszakże do oligopolizacji awangardowych sektorów kapitalizmu ubiegłych epok pamiętających Standard Oil Rockefellera, polscy prawicowcy zaczęli bredzić o „komunizmie” czy „dyktaturze”, nie dostrzegając naturalnych efektów działania mechanizmów rynkowych. Podobnie jest od dawna z niedostrzeganiem oczywistego faktu, iż przewrót kulturalny, jaki w świecie Zachodu zakwestionował już nie tylko społeczną instytucję rodziny, ale i biologiczny fakt płci, jest właśnie konsekwencją tego samego liberalnego dążenia do emancypacji jednostki, jaki w zachodnim kręgu cywilizacyjnym trwa od setek lat. Jest efektem historycznego rozwoju idei liberalnych, a nie żadnego „marksizmu kulturowego”, dywersji KGB, czy Chińskiej Republiki Ludowej.

CZYTAJ TAKŻE: Otwieranie gospodarki, polskie warcholstwo i rządowe zarządzanie przez kryzys

Niedawno kolejna wymiana zdań w sieci na temat istoty i przyszłości świata Zachodu, jakiej byłem uczestnikiem, zaowocowała wysypem głosów samookreślonych polskich prawicowców o nadchodzącej „tyranii” i „autorytaryzmie”. Incydent z niewpuszczeniem Rafała Ziemkiewicza do Wielkiej Brytanii, już wywołał w polskim, samookreślonym prawicowcu widmo „komuny” i Stalina.

Polscy prawicowcy muszą przegrać… bo już przegrali ideologicznie. Bo współczesnemu postmodernistycznemu liberalizmowi świata nie mają do przeciwstawienia niczego, poza klasycznym liberalizmem utopijnym. Przywołując fantom „tyranii” i „komuny” polscy prawicowcy dają wyraz swojej intelektualnej bezsilności wobec świata Zachodu, w którym indywidualna swoboda, czy wręcz swawola jest dziś rozwinięta jak nigdy i nigdzie wcześniej.

Człowiek Zachodu może się żenić i rozwodzić. Może też tworzyć rodzinę nie robiąc tego pierwszego. Może mieć dzieci bądź ich nie mieć. Może szanować i wspierać swoich rodziców bądź nie, może ich nawet wygonić z domu bez poważniejszych dla siebie konsekwencji, o ile tylko stał się formalnym właścicielem nieruchomości. Uczniowie mogą się przykładnie słuchać swoich nauczycieli lub mogą to robić w stopniu minimalnym. Obowiązek obrony ojczyzny przestał być w praktyce życia społecznego egzekwowany wraz ze zniesieniem powszechnej służby wojskowej. Człowiek Zachodu uzyskał prawo do wolności od rozkazu, munduru i koszar. Człowiek Zachodu może się także oddawać nieograniczonemu promiskuityzmowi w każdej konfiguracji do jakiej znajdzie chętnego. Bez żadnych konsekwencji, dodajmy także w postaci potomstwa, dysponuje wszak praktycznie nieograniczonym dostępem do środków antykoncepcyjnych oraz, pod tym względem Polska pozostaje jeszcze „zacofanym” wyjątkiem, aborcji. Człowiek Zachodu może w sposób nieograniczony wybierać sobie otoczenie społeczne, sąsiadów i przyjaciół. Może w ciągu doby zdecydować o wyjeździe w najdalszy zakątek świata, by przeżyć przygodę na miarę drobnomieszczanina. Może jeść co chce i kiedy chce, knajpa serwująca dania kuchni z drugiego końca świata znajduje się za rogiem, zresztą można je zamówić do domu. W najbardziej awangardowych krajach Zachodu ich mieszkaniec może już jawnie i legalnie zażywać narkotyki. Człowiek Zachodu generalnie korzysta dziś z możliwości konsumpcji niewyobrażalnych dla jego przodka sprzed stu lat. Dotyczy to także rozrywki – Internet, platformy cyfrowe, produkujący ogromne ilości obrazów, dźwięków pobudzających emocje. Człowiek Zachodu może wybrać sobie płeć. Może też zapłodnić się w sztuczny sposób, selekcjonując cechy planowanego potomka. Może wierzyć w cokolwiek, lub nie wierzyć. Jego prywatnych preferencji i dążeń nie ogranicza zbytnio prawo formalne, a już w minimalnym zakresie ogranicza je obyczaj i tradycje kulturowe przodków. Praktyka moralnego oburzenia i ostracyzmu społecznego zanikła. Zachód stał się kręgiem cywilizacyjnym dla którego główną treścią kulturową stała się ultraliberalna idea wielkiej emancypacji jednostki z wszelkiej zastanej struktury. Materialnej bądź niematerialnej – moralnej czy kulturowej. Jedynym ograniczeniem pozostaje dla człowieka Zachodu zasób uniwersalnego liczmanu – pieniądza, bo też ramą dla przestrzeni chaotycznej swawoli, w materialistycznych społeczeństwach, stała się swoboda penetracji kapitału z jednej i swoboda konsumowania z drugiej strony. Nic więc dziwnego, że to właśnie logika kapitalizmu stała się najsilniejszym silnikiem egzystencjalnym, szkieletem struktury życia w świecie Zachodu.

CZYTAJ TAKŻE: Najgorszy wróg Europy

Wydawałoby się, że dla prawicowca świat taki powinien być przedmiotem kontestacji ze stanowiska obrony tradycyjnych struktur, a jeśli są one już zniszczone to przynajmniej kwestionowania stanu w którym wola jednostki i totalny relatywizm ma prawo anulować wszelkie kolejne struktury moralne, kulturowe, społeczne i polityczne pierwotne i obiektywne wobec niej samej. Co więc w tej rzeczywistości najczęściej kwestionują ludzie, którzy się określają w Polsce prawicowcami? „Tyranię”… bo okazuje się, że także świat postmodernistycznego liberalizmu ma swoich dysydentów, których się marginalizuje, a czasem nawet represjonuje. Tak oto w momencie, w którym polityczność demaskuje wewnętrzną sprzeczność, utopijność hiperliberalizmu, w momencie, w którym okazuje się, że nie ma państwa i systemu politycznego „neutralnego światopoglądowo”, że nie ma społeczeństwa totalnie „inkluzywnego”, że ideologia spod hasła „zabrania się zabraniać” także ma wielki wykluczający ładunek, że nawet emancypować jednostkę trzeba poprzez działania polityczne, przy pomocy jakichś struktur… właśnie w tym momencie ludzie określający się w Polsce prawicowcami stają na pozycji „wolnościowej”. Stają na stanowisku liberalizmu bez wypaczeń, który pozostaje ideologiczną bajką, jako sprzeczny z podstawowymi uwarunkowaniami antropologicznymi i właściwościami polityczności jako takiej. I ponieważ w Polsce zbyt często ci, którzy określają się prawicowcami są w głębi duszy niedowarzonymi libertarianami, samookreślona „ideowa prawica” przegra tu wszystko, dokładnie tak, jak przegrała na Zachodzie.

Karol Kaźmierczak