Łukasz Kurjaniuk: Rys biograficzny św. Maksymiliana Kolbe

Rajmund Kolbe urodził się jako drugie z pięciorga dzieci państwa Kolbe dnia 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli koło Łodzi. Został ochrzczony w kościele parafialnym pw. Wniebowzięcia NMP. Jego rodzice na początku trudnili się tkactwem chałupniczym, ale z powodu trudnych warunków materialnych musieli zamknąć swój warsztat, po czym przenieśli się do Łodzi, a następnie do Pabianic. Tam jego ojciec Juliusz pracował w fabryce, natomiast matka Marianna prowadziła mały sklep i trudniła się położnictwem. Państwo Kolbe należeli do III Zakonu św. Franciszka (forma zakonu dla osób świeckich). Dzieci Kolbów pierwsze nauki pobierały w rodzinnym domu, gdzie ojciec wpajał im wartości patriotyczne i chrześcijańskie.

Podczas odwiedzin w kościele w Pabianicach dwunastoletniemu Rajmundowi ukazała się Matka Boża trzymająca 2 korony: białą oznaczającą czystość oraz czerwoną symbolizującą męczeńską śmierć. Młody Kolbe przyjął obie korony. Po tym fakcie Matka Boża mile na niego spojrzała i znikła. Był to jeden z najistotniejszych momentów w życiu przyszłego męczennika miłości.

W 1907 roku pod wpływem misji franciszkanów prowadzonych w Pabianicach, Rajmund razem ze swoim starszym bratem Franciszkiem postanowił wstąpić do zakonu. Przedarli się do zaboru austriackiego, do Lwowa i tam wstąpili do małego seminarium franciszkanów konwentualnych. Pewnego dnia przebywając w katedrze lwowskiej Rajmund poświęcił się Maryi, obiecując, że będzie dla Niej walczył (tę walkę widział z bronią w ręku). Kiedy Rajmund wraz z bratem chcieli zaciągnąć się do wojska odwiedziła ich matka i powiedziała, że razem z ojcem postanowili oddać się na wyłączną służbę Bogu. Ta wiadomość spowodowała zmianę decyzji u młodego Kolbego, postanowił zostać we Lwowie i niebawem wstąpił do nowicjatu przyjmując imię Maksymilian.

W 1912 roku Maksymilian kończy szkołę średnią w Krakowie, a następnie przełożeni będący pod wrażeniem zalet jego umysłu i charakteru skierowali go na kolejne studia do Rzymu, gdzie ukończył z tytułem doktora teologię oraz filozofię. Oprócz tego Kolbe ujawniał także duże zdolności matematyczno-fizyczne, napisał min. pracę na temat latającego pojazdu międzyplanetarnego. W 1914 roku ojciec Kolbe składa uroczyste śluby zakonne oraz obiera na drugie imię Maria, co jest wyrazem pełnego zawierzenia się NMP.

Podczas studiów Maksymilian był świadkiem obchodów 200 lecia powstania masonerii i 400 lecia wystąpienia Marcina Lutra. Żydowski burmistrz Rzymu został wtedy wielkim mistrzem masońskim i zarządził świętowanie tych rocznic czarnymi flagami giordanobrunistów, na których przedstawiony był Lucyfer depczący Św. Michała Archanioła. To wydarzenie bardzo poruszyło o. Kolbe i jednocześnie natchnęło do utworzenia specjalnego bractwa złożonego z najbardziej oddanych i bojowych jednostek Maryi Niepokalanej.

Po naradzie ze spowiednikiem i uzgodnieniu z przełożonymi szczegółów działania założył w 1917 roku Rycerstwo Niepokalanej. Oto krótki regulamin tej formacji:

Cel:

Starać się o nawrócenie grzeszników, heretyków, schizmatyków itd., a szczególnie masonów, oraz o uświęcenie wszystkich pod opieką i za pośrednictwem Niepokalanej.

Warunki działalności:

Całkowite ofiarowanie siebie samego Niepokalanej jako narzędzia w Jej rękach oraz noszenie Cudownego Medalika.

Środki:

1. W miarę możności raz na dzień zwrócić się do Niepokalanej z aktem strzelistym: O Maryjo, bez grzechu poczęta, módl się za nami, którzy się do Ciebie uciekamy, i za wszystkich, którzy się do Ciebie nie uciekają, a zwłaszcza za masonami.
2. Wszelkie godziwe środki, na jakie pozwala stan, warunki i okoliczności, co poleca się gorliwości i roztropności każdego, a zwłaszcza Cudowny Medalik.

W 1918 roku o. Kolbe przyjmuje święcenia kapłańskie, następnie w 1919 wraca do Polski i zaczyna werbować ochotników do Rycerstwa Niepokalanej. W tym czasie zaczęły się pojawiać u niego pierwsze objawy gruźlicy, z powodu której kilka razy musiał się leczyć. Niebawem rozpoczął w Krakowie wydawanie Rycerza Niepokalanej, lecz z powodu obawy, że Kolbe zadłuży klasztor, przełożeni przenieśli go do Grodna, gdzie również za jął się działalnością wydawniczą. Kilka lat później ciężka praca przyniosła znaczące efekty, w 1927 roku Rycerz Niepokalanej wydawany był w liczbie 70 000 egzemplarzy, a liczba członków Rycerstwa Niepokalanej sięgała do 126 tys. członków. W swoich tekstach o. Kolbe wielokrotnie demaskował sposoby działania masonów oraz ukazywał niekorzystny wpływ Żydów na polskie społeczeństwo. Widział w nich ludzi, którzy propagują zepsucie moralne i walczą z Kościołem. Jasno, z pozycji katolickiej krytykował socjalizm, chwalił pracowitość, tłumaczył czym jest prawdziwa istota wolności, równości i braterstwa jako kontra do fałszywie rozumianej wolności z czasów rewolucji francuskiej. Demaskował w bardzo konkretny sposób błędne działanie socjalizmu na przykładzie Rosji sowieckiej, kiedy to urzędnicy państwowi opływali w luksusy, a zwykli ludzie umierali na ulicach z głodu.

W 1927 roku o. Kolbe przeniósł się do Warszawy i na podarowanej przez księcia Jana Druckiego Lubeckiego ziemi w Teresinie, 42 km od stolicy założył klasztor o nazwie Niepokalanów, który w przyszłości miał się stać największym klasztorem na świecie. Sprzedaż czasopism wydawanych przez ojca Kolbego rosła, dla przykładu Rycerz Niepokalanej osiągnął imponujący nakład w liczbie 750 000 egzemplarzy. Kolbe kierowany chęcią pozyskania jak największej liczby dusz dla Niepokalanej doprowadził do założenia własnej radiostacji, co na tamte czasy było nie lada wyzwaniem. Tak wielkie sukcesy spędzały sen z powiek przeciwnikom Kościoła, w prasie wolnomyślicielskiej często próbowano ośmieszyć dzieło o. Kolbe, lecz te wszystkie ataki były skutecznie odpierane przez zakonnika i jego otoczenie.

W 1930 roku o. Kolbe wraz z kilkoma współbraćmi opuścił Niepokalanów i udał się na misje do Japonii. Udało mu się założyć drugi Niepokalanów w mieście Nagasaki. Otworzył tam nowicjat i małe seminarium, a także zaczął wydawać po japońsku Rycerza Niepokalanej. Po jakimś czasie musiał powrócić do Ojczyzny by zażegnać kryzys panujący w Niepokalanowie pod Warszawą. Gdy wszystko zaczęło wracać do normy, nadeszła wojna. W dniu 19 września 1939 roku niemiecki okupant przystąpił do likwidacji Niepokalanowa. Maksymilian Kolbe wraz ze współbraćmi został aresztowany i umieszczony w obozie w Amtlitz, a następnie w Ostrzeszowie. W święto Niepokalanego Poczęcia Maryi, 8 grudnia tego samego roku został uwolniony, po czym wrócił do Niepokalanowa i zaczął przygotowywać schronienie dla osób wysiedlonych z województwa poznańskiego (z 3000 wszystkich uchodźców 2000 stanowili Żydzi). Chcąc odbudować straty wyrządzone przez Niemców otworzył tam warsztaty naprawy zegarków i rowerów, kuźnię, warsztat krawiecki, blacharnię oraz dział sanitarny. 19 lutego 1941 roku o. Kolbe został ponownie aresztowany i wywieziony na Pawiak, stamtąd 25 maja tego samego trafił do Oświęcimia. Jego numer obozowy to 16670. Mimo, iż sam bardzo cierpiał, pocieszał współwięźniów, modlił się za nich oraz dzielił się z nimi swoimi skromnymi posiłkami.

W lipcu 1941 roku uciekł jeden z osadzonych, przez co komendant obozu zwołał na apel cały blok i skazał na śmierć głodową co dziesiątego więźnia. Gdy jeden ze skazanych Franciszek Gajowniczek, zaczął się żalić, że żona i dzieci sobie bez niego nie poradzą, Maksymilian wystąpił z szeregu z prośbą, aby to on mógł zastąpić nieszczęśnika. W ten sposób o. Kolbe wraz z dziewięcioma innymi towarzyszami trafił do bloku numer 13, zwanego blokiem śmierci. Pod wpływem o. Kolbe blok ten
był przepełniony modlitwami i pobożnymi pieśniami. Święty przeżył bez wody i chleba 2 tygodnie, po czym 14 sierpnia 1941 rok u, w wigilię Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny został dobity zastrzykiem z fenolu, a jego ciało zostało spalone w krematorium. Męczennik Miłości, jak tytułuje się o. Maksymiliana Kolbe, zaufał Niepokalanej do końca. W październiku 1971 roku Maksymilian Maria Kolbe został beatyfikowany przez papieża Paweł VI, a 10 października 1982 roku Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił go świętym. Na Jasnej Górze dnia 9 kwietnia 2016r. został patronem Młodzieży Wszechpolskiej.

Swoją metodą działania wobec wszystkich ludzi o. Kolbe pokazuje jak należy dbać o swój naród walczyć ze swoimi słabościami, troszczyć się o drugiego człowieka, bezkompromisowo podchodzić do wyznawania Świętej Wiary Katolickiej oraz bezgranicznie ufać Maryi. Po dziełach o. Kolbe można wywnioskować jaką potęgą jest oddanie się w opiekę Niepokalanej. Powinien on być dla nas wzorem jak prowadzić pracę organiczną wobec wszystkich warstw społecznych oraz jakie powinniśmy mieć podstawy metafizyczne by nasze działania miały sens. Nade wszystko powinniśmy pamiętać by nigdy się nie poddawać i szukać wszelkich sposobów na realizowanie konkretnych działań. Dzięki łasce Bożej o. Kolbe stworzył coś z niczego, jego upór i zawziętość przyniosły stokrotne owoce. W naszym przypadku to również jest możliwe, musimy być pracowici i wymagać od siebie, a także jednocześnie prosić Boga o łaskę właściwego postępowania w danej sytuacji. Jeśli będziemy kierować się zasadami Ewangelii w życiu codziennym i tzw. pracą dla Narodu jak robił to nasz Patron hasło ‘Jutro należy do nas’ będzie się stawać rzeczywistością, a nie tylko pustym frazesem wykrzykiwanym raz na jakiś czas.

CZYTAJ TAKŻE:
Piotr Głowacki: Czego uczy nas św. Maksymilian Maria Kolbe?
Nauczanie św. Maksymiliana Marii Kolbe cz. 1
Nauczanie św. Maksymiliana Marii Kolbe cz. 2
Nauczanie św. Maksymiliana Marii Kolbe cz. 3


Bibliografia:
Ks. Wincenty Zaleski, Święci na każdy dzień, 1996 r., Wydawnictwo salezjańskie, Warszawa.

http://www.brewiarz.pl/czytelnia/swieci/0814a.php3 – dostęp 20.09.2016r.

http://3droga.pl/religia/marcin-digito-zydzi-masoneria-i-wrogowie-kosciola-w-pismach-sw-maksymiliana-marii-kolbe/ – dostęp 23.12.2016r.

Św. Maksymilian Maria Kolbe, Pisma część I i II, 2008 r. Wydawnictwo ojców Franciszkanów Niepokalanów

Redakcja

Czytaj Wcześniejszy

Kobieca tożsamość w XXI wieku

Czytaj Następny

Szwecja: Nacjonalista zamordowany przez imigranta. Bronił kobietę przed gwałtem

Zostaw Odpowiedź

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *